Geestman

Dagblad van het Noorden / Leeuwarder Courant / Tzum:
Dautzenberg maakt experimentele literatuur die je nauwelijks meer ziet in de Nederlandse letteren. Hij is nooit een schrijver die de lezer wil behagen, maar juist iemand die de lezer ontregelt en op het verkeerde spoor wil zetten. […] In Geestman laat Dautzenberg zien welke registers hij allemaal kan bespelen, maar ook wat hij belangrijk vindt en dat is toch de fictie. Of hij er veel lezers mee wint, is daarbij een irrelevante vraag. Bij Dautzenberg is schrijven een existentiële noodzaak. (****)

Cutting Edge:
Het is het begin van een reis naar een wereld die nog het meest weg heeft van een mix van Escher, Dali en Lewis Caroll. […] Waar vorige romans als Samaritaan (2011) en Extra tijd (2012) stevig geworteld waren in de realiteit, doet Geestman een stevige aanspraak op de verbeelding van de lezer. Wie vertrouwd is met de vaak absurde kortverhalen uit zijn debuutbundel Vogels met zwarte poten kun je niet vreten (2010) weet dat Dautzenberg een uniek plaats inneemt in ons taalgebied. Dit boek vormt daar alweer een bevestiging van. (****)

VPRO Gids:
De nieuwe roman van A.H.J. Dautzenberg begint bedrieglijk eenvoudig, maar bij deze schrijver ben je als lezer voortdurend op je hoede. Welk spel speelt hij dit keer? Daar is geen eenduidig antwoord op te geven. Wat op deze ongemakkelijke date volgt, is een surrealistische trip die je niet moet willen doorgronden maar simpelweg moet ondergaan. Dautzenberg doet geen concessies aan zijn lezers, maar sleept ze wel mee naar alle krochten van zijn getormenteerde geest. En hij schrijft geweldig.

Brabants Dagblad:
In Geestman trekt de schrijver al zijn literaire registers open. Het boek is zijn hoogstpersoonlijke Alice in Wonderland, een absurdistische reis door een fantasiewereld waarbij Dautzenberg ook zwaar leunt op Nazomer, een in 1973 verschenen roman van Willem Brakman (1922-2008). […] Met elk boek dat Dautzenberg uitbrengt, verwijdert hij zich verder van de goegemeente van de Nederlandse literatuur. Eigenzinnig, onnavolgbaar en met een oneindige fantasie volgt hij zijn eigen pad. Een schrijver die met elk boek zijn thematiek op een bijzondere manier weet uit te diepen.

De Morgen:
Hij heeft het vaker gecultiveerd, homo provocatus A.H.J. Dautzenberg, het imago van ‘gevaarlijke schrijver’, lustig fabulerend en iedereen in de maling nemend. Maar dat Dautzenberg bulkt van het talent bewijst hij opnieuw in het ontregelende Geestman, waarin het experiment welig tiert en we zelfs op grafische ‘natuurgedichten’ stuiten. Is dit een roman over een huwelijkscrisis of over een man die existentiele tuimelingen maakt en in verzonnen werelden verzeilt? Je laten meevoeren is het beste leesdevies voor deze ongrijpbare roman waarin de schrijver alweer vernuftig haasje-over speelt met zijn autobiografie. En natuurlijk zijn er scrabeuze passages.

Alles over boeken:
Geestman kent humor, de ondergrondse tocht is fascinerend en op een wat gedrogeerd soort manier bij vlagen loeispannend, het boek geeft hier en daar stof tot nadenken en polyfonie valt sowieso altijd te prijzen – al komt het hier misschien niet helemaal uit de verf. Als één ding – dan heeft deze eerste kennismaking met het werk van Dautzenberg me op zijn minst nieuwsgierig gemaakt naar andere titels van deze schrijver. Ja, ik moet nog een boek van Dautzenberg lezen. Al was het maar om antwoord te krijgen op al mijn vragen. Die zullen na dat andere boek waarschijnlijk ook niet beantwoord zijn, sterker nog: de kans is groot dat ik dan alleen maar nóg meer vragen heb over wat voor schrijver Dautzenberg nu helemaal is.

 

EERSTE DRUK: 2019
UITGAVE: Uitgeverij Atlas Contact
Verkrijgbaar bij de lokale boekhandel